Το επεισόδιο ξεκίνησε. Και εκείνη τη νύχτα, η «Μουσική Βιομηχανία» δεν ήταν πια business. Ήταν ηλεκτρισμός.
Στο υπόγειο ενός παλιού κτιρίου στην οδό Στουρνάρη, εκεί που η υγρασία μύριζε παλιό βινύλιο και ζεστούς ενισχυτές, ο και ο Ταυλάς ρύθμιζαν τα μικρόφωνα για το πιο φιλόδοξο επεισόδιο του «Μουσική Βιομηχανία Podcast».
— «Αργήσατε», είπε ο Λυμπερόπουλος, πατώντας το "Record".— «Η μουσική δεν αργεί ποτέ», απάντησε ο Στέλιος πλησιάζοντας στο μικρόφωνο. «Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να προκαλέσει θόρυβο.» Το επεισόδιο ξεκίνησε
Θα ήθελες να προσθέσουμε κάποια για το τι αποκάλυψε ο Στέλιος στο podcast ή να επικεντρωθούμε στη σύγκρουση παλιάς και νέας σχολής;
Ο τίτλος στην οθόνη του laptop αναβόσβηνε: . — «Περιμένοντας τον Στέλιο
Ξαφνικά, η βαριά σιδερένια πόρτα έτριξε. Ένας ίσκιος στάθηκε στο πλατύσκαλο. Φορούσε ένα δερμάτινο μπουφάν που είχε δει καλύτερες μέρες και κρατούσε μια θήκη κιθάρας γεμάτη αυτοκόλλητα.
— «Περιμένοντας τον Στέλιο, γίναμε εμείς η ιστορία», είπε ξαφνικά ο Ταυλάς. γίναμε εμείς η ιστορία»
Η ώρα περνούσε. Το κόκκινο λαμπάκι του "On Air" έμενε σβηστό. Οι δυο τους άρχισαν να αναπολούν. Μίλησαν για τις μέρες των μεγάλων labels, για τα συμβόλαια με τα ψιλά γράμματα, για την άνοδο του ψηφιακού χάους και για το πώς η τέχνη έγινε data.