Gece Yarд±sд± Kгјtгјphanesi — Oku

Gözlerini tekrar kapattı ve fısıldadı: "Ben kendi kitabımı kendim yazmak istiyorum."

Elif derin bir nefes aldı. Mükemmel olmayı aramaktan vazgeçtiğinde içini büyük bir hafiflik kapladı. Kendi sıradan, eksik ama gerçek hayatını özlemişti. Gece YarД±sД± KГјtГјphanesi Oku

Saat tam gece yarısını gösterdiğinde Elif kendini ne kütüphanede ne de kendi odasında buldu. Gözlerini açtığında sonsuzluğa uzanan devasa ahşap rafların arasında duruyordu. Havada eski kağıt, toz ve hafif bir lavanta kokusu vardı. Burası Gece Yarısı Kütüphanesi’ydi; yaşanmamış hayatların, verilen ve verilmeyen kararların kütüphanesi. Saat tam gece yarısını gösterdiğinde Elif kendini ne

Elif titreyen ellerini raflarda gezdirdi. Sırtında "Müzisyen Elif" yazan kalın bir cilde dokundu. Kitabı açtığı anda kendini binlerce kişinin adını haykırdığı devasa bir konser sahnesinde buldu. Spot ışıkları gözünü alıyordu. Evet, lisede müziği bırakmasaydı sahip olacağı hayat tam olarak buydu. Ama kulise geçtiğinde hissettiği şey büyük bir yalnızlıktı. Alkışlar dindiğinde etrafında güvenebileceği tek bir insan bile yoktu. " dedi sesi rüzgar gibi fısıldayarak.

Gözlerini kapatıp kütüphaneye geri döndü. Bu kez daha ince bir kitaba uzandı: "Kasabada Yaşayan Elif". Kitaba adım atar atmaz kendini deniz kenarında küçük, huzurlu bir kafede çalışırken buldu. Sabahları martı sesleriyle uyanıyor, sakin bir hayat sürüyordu. Ancak bu sefer de içindeki o büyük potansiyeli gerçekleştirememiş olmanın verdiği hafif ama amansız bir pişmanlık sızısı hissetti.

Saatler asırlar gibi geçerken Elif yorgun düşüp kütüphanecinin yanına döndü. "Anlamıyorum," dedi gözyaşları içinde. "Hangisi doğru hayattı? Hangisini seçmeliydim?"

Kütüphaneci masasında oturan yaşlı kadın gülümseyerek ona baktı. "Hoş geldin Elif," dedi sesi rüzgar gibi fısıldayarak. "Buradaki her kitap senin başka bir versiyonun. Seçtiğin yolların seni nereye götüreceğini merak etmiyor muydun? Şimdi hepsini okuma ve hatta yaşama şansına sahipsin."